Wersja robocza. Treści i nagrania nie są ostateczne.

Punkt 04

Mieszko II

Rzeźba króla

Skrót

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Jestem Mieszko II, syn Bolesława Chrobrego. Po ojcu przejąłem koronę i silne państwo, ale przyszły najazdy sąsiadów, a możni odwrócili się ode mnie. Brat Bezprym zajął moje miejsce, a w Czechach mnie uwięziono i okaleczono. Wróciłem już tylko jako książę.

Pełna opowieść

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Nazywam się Mieszko, drugi tego imienia w dynastii Piastów, a dzieje moje - choć krótkie i burzliwe - niech pozostaną świadectwem tego, jak kruche bywa królewskie szczęście. Urodziłem się jako syn Bolesława Chrobrego i jego żony Emnildy. Dorastałem, widząc działalność mego ojca, wielkiego wojownika i budowniczego państwa. Mimo, że miałem starszego brata, Bezpryma, to ojciec zdecydował, że to na mnie w przyszłości spocznie ciężar korony. Dlatego wychowywano mnie surowo, uczono języków, prawa i sztuki wojennej. Chciałem dorównać ojcu, a może nawet go przewyższyć. Los jednak postanowił inaczej.

Gdy objąłem władzę po śmierci ojca w 1025 roku, królestwo było silne, lecz pełne napięć społecznych, wynikających poniekąd z dotychczasowej polityki. Sąsiedzi patrzyli na nas z lękiem i zazdrością, a wewnątrz kraju rosły ambicje możnych, których ojciec trzymał twardą ręką. Mimo to początkowo starałem się panować mądrze. Prowadziłem dyplomację, podtrzymywałem chrześcijański porządek, dbałem o rozwój grodów. Jako król Polski - bo tak, koronowany zostałem pod koniec 1025 roku - miałem poczucie, że kontynuuję misję zapoczątkowaną jeszcze przez mego dziada, Mieszka I.

Ale królestwo, które odziedziczyłem, było bardziej pozorne niż trwałe. Sąsiedzi mieli zakusy na nasze terytoria, dlatego by pokazać swoją siłę, postanowiłem zorganizować swoje wyprawy, między innymi na Saksonię. To jednak z czasem obróciło się przeciwko mnie, gdyż zaczęły się najazdy ze strony Niemiec, Czech, a także Rusi, która również szukała swoich wpływów. Na skutek tego utraciłem część Śląska, a co gorsza - poparcie wielu możnych, co przyczyniło się do zamętu wewnątrz kraju. Moja władza zaczęła się kruszyć. Wtedy, a było to w 1031 roku, niespodziewanie pojawił się mój brat Bezprym, który postanowił zająć moje miejsce za wszelką cenę, najpewniej przy wykorzystaniu siły i wpływów książąt ruskich. Stało się to w momencie, kiedy byłem zajęty ratowaniem państwa. Usiłując uniknąć klęski, postanowiłem uciec do i tak niesprzyjających mi Czech. Nie liczyłem na zbyt wiele, ale nie spodziewałem się tego, że zostanę tak upokorzony - uwięziono mnie i odebrano mi męskość, czyniąc ze mnie człowieka złamanego. Kiedy wróciłem do kraju po śmierci Bezpryma, a było to w 1032 roku, nie byłem już tym samym władcą. Nie zdołałem zapanować nad państwem. Królestwo rozpadło się na części, a ja - niegdyś władca koronowany - zmuszony byłem pogodzić się z tytułem księcia.

Ostatecznie zawarłem pokój z niemieckim cesarzem Konradem II. Uznano moje prawa, ale zrezygnowałem z korony, której i tak pozbył się wcześniej Bezprym. Niektórzy mówią, że to było tchórzostwo. Ja jednak uważam, że to był trzeźwy osąd. Polska potrzebowała spokoju, bo już wtedy zaczynały się niepokoje społeczne. Mimo, że robiłem, co mogłem, schyłek mego życia był czasem goryczy. Widziałem, jak dzieło ojca sypie się w proch, a wciąż młode państwo popada w chaos. Niestety, nie podołałem.

Z tego świata odszedłem w maju 1034. Pozostawiłem po sobie potomków, przez co miałem wiarę, że moja linia Piastów przetrwa, a być może następcy uda się odzyskać nie tylko honor rodziny, ale też odrodzić państwo. Nie było łatwo. Doszło do tzw. reakcji pogańskiej, a później powstania ludowego, które skutkowało w 1038 roku najazdem księcia czeskiego Brzetysława I na nasz kraj. Złupił on i spalił wszystkie grody, w tym Gniezno. Mój syn Kazimierz, zwany później Odnowicielem, dopiero z czasem zdołał podnieść państwo z upadku, choć pozostał z tytułem księcia.

Tak kończy się moje świadectwo. Nie pragnę usprawiedliwień ani pochwał. Chcę jedynie, by pamiętano, że nawet król może być tylko człowiekiem - uwikłanym w czas, w los i we własne słabości. W moim życiu wielkie nadzieje splatały się z klęską, a chwała z upadkiem. I być może właśnie w tym kryje się prawdziwa nauka dla przyszłych pokoleń.

Wszystkie punkty