Wersja robocza. Treści i nagrania nie są ostateczne.

Punkt 01

Wacław II Czeski

Rzeźba królaTeren targowiska przy placu J. Piłsudskiego

Skrót

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Jestem Wacław II, król Czech. W 1300 roku arcybiskup Jakub Świnka koronował mnie w Gnieźnie na króla Polski. Biłem grosz praski, średniowieczne euro. A jako dziecko bałem się kotów! Dotknijcie grosza w mojej lewej dłoni: podobno przynosi bogactwo.

Pełna opowieść

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Urodziłem się w 1271 roku i, wierzcie mi, moje dzieciństwo nie przypominało bajki o królewiczach. Mój tata, Przemysł Ottokar II, był potężny, nazywano go Królem Żelaznym i Złotym, ale zginął na polu bitwy, gdy miałem zaledwie 7 lat.

Zamiast beztroskiej zabawy, trafiłem pod „opiekę” mojego kuzyna, Ottona Długiego z Brandenburgii, który zamknął mnie w zamku i trzymał niemal jak więźnia. Przez to całe zamknięcie i stres nabawiłem się potwornej ailurofobii, czyli… panicznie bałem się kotów! Tak, ja, przyszły król dwóch potężnych państw, na widok małego, mruczącego kotka dostawałem gęsiej skórki! Do tego panicznie bałem się burzy. No cóż, nikt nie jest idealny.

Gdy w końcu wróciłem do Pragi jako nastolatek, musiałem wziąć wszystko w swoje ręce. I wiecie co? Okazało się, że mam do tego smykałkę. Cóż, miałem dwie rzeczy, których brakowało ówczesnym polskim książętom dzielnicowym: góry srebra i talent do dyplomacji. W Kutnej Horze na Czechach odkryliśmy gigantyczne złoża srebra. Zacząłem bić słynne grosze praskie, walutę tak mocną, że stała się „Euro” średniowiecznej Europy. Kiedy ma się pełny skarbiec, nagle wszyscy dookoła stają się bardzo przyjaźni, a wtedy w Polsce panował straszny bałagan, rozbicie dzielnicowe. Każdy książę chciał rządzić, ale nikomu to nie wychodziło.

Po tragicznej śmierci Przemysła II, który koronował się w Gnieźnie przede mną, wkroczyłem do gry. Małżeństwa polityczne, trochę wojska, sporo gotówki i nagle okazało się, że jestem najlepszym kandydatem na tron. W sierpniu 1300 roku z całym orszakiem dostojników i dworu zajechałem tutaj, do Gniezna. Archidiecezja gnieźnieńska i tutejsza katedra widziały już niejedno, ale moja koronacja była prawdziwą sensacją. Arcybiskup Jakub Świnka włożył mi na głowę polską koronę ze szczerego złota. Szepnę Wam tylko w sekrecie: choć Jakub Świnka zgodził się na koronację, to ponoć za Czechami nie przepadał i potrafił na nas siarczyście zakląć po polsku. Ale interes to interes, Królestwo potrzebowało silnego władcy, a ja potrafiłem zaprowadzić porządek. Wiem, że w polskich podręcznikach historii czasem uważa się mnie za „obcego”. Ale bądźmy sprawiedliwi! Co po sobie zostawiłem? Ot, choćby instytucję starostów, grosz praski i rozwój miast. Odtąd starostowie byli urzędnikami, którzy pilnowali porządku, zbierali podatki, ścigali rzezimieszków i nagle na drogach zrobiło się bezpiecznie, a handlarze, dzięki wprowadzonym przeze mnie groszom, których nazwy używacie nawet teraz, wreszcie wiedzieli, czym płacić i skończyły się oszustwa na wadze monet!

A prywatnie? Nie byłem tylko bezdusznym politykiem. Kochałem sztukę. Pisałem nawet wiersze miłosne... U szczytu potęgi rządziłem Czechami i Polską, a dla mojego syna, Wacława III, zdobyłem jeszcze koronę Węgier. Nasze imperium rozciągało się od Bałtyku aż po Dunaj. Całkiem nieźle jak na chłopaka, który w dzieciństwie bał się własnego cienia, prawda?

Niestety, pisana mi była krótka historia. Zachorowałem na gruźlicę i zmarłem w Pradze w 1305 roku, mając zaledwie 34 lata. Mój syn niedługo potem został zamordowany i tak skończyła się potęga Przemyślidów. Wtedy polską koronę przejął ten niziołek, Władysław Łokietek. Gdy będziecie spacerować po Gnieźnie, wspomnijcie czasem czeskiego króla, który na chwilę połączył nasze kraje.

I na koniec zdradzę Wam jeszcze jedną tajemnicę: kto dotknie grosza w mojej lewej dłoni, tego czeka wielkie bogactwo. Nie powtarzajcie tego nikomu, jestem hojny tylko dla Gnieźnian oraz ich wszystkich gości.

Wszystkie punkty