Wersja robocza. Treści i nagrania nie są ostateczne.

Punkt 09

Królik Woj Piastowski

Postać KrólikaUl. Łaskiego, przy wejściu na plac św. Wojciecha

Skrót

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Stać! Kto idzie? A, turyści. Jestem Królik Woj Piastowski z drużyny Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Broniliśmy Pierwszej Stolicy, a w roku 1000 stałem w szpalerze, gdy przybył tu cesarz Otton III. Kontrolę przeszliście. Maszerujcie na wzgórze!

Pełna opowieść

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Stać! Kto idzie?! A, to wy, turyści... No dobrze, możecie opuścić tarcze i schować te wasze dziwne, świecące prostokąty, którymi robicie zdjęcia. Witajcie u stóp katedralnego wzgórza, tuż przy wejściu na plac świętego Wojciecha!

Oto ja: Królik Woj Piastowski. Widzicie ten potężny szyszak na moim łebku? Tę dumną tarczę, misternie kuty topór i kolczugę? To prawdziwy, bojowy rynsztunek z czasów, gdy rodziła się Polska. Moi uszaci kamraci opowiadali wam o królach, damach i pisarzach, ale umówmy się, gdyby nie my, bezwzględni i lojalni wojownicy drużyny książęcej lub królewskiej, żaden władca nie utrzymałby się na tronie nawet przez pięć minut. Słuchajcie uważnie, bo opowiem wam, jak wyglądało prawdziwe, twarde życie piastowskiego woja. Czatuję tutaj, na ulicy Łaskiego, bo to idealne strategicznie miejsce do obrony grodu. Ponad tysiąc lat temu toczyliśmy stąd boje, o jakich wam się nie śniło. Byliśmy elitarną armią, zwaną drużyną pancerną. Kto nas utrzymywał? Sam Mieszko I, a potem Bolesław Chrobry. Władca dawał nam wszystko: żołd, konie, broń, a nawet... domy dla naszych rodzin i jedzenie. W zamian musieliśmy być gotowi na każde jego skinienie, na każdą niebezpieczną wyprawę lub obronę Pierwszej Stolicy, w której znajdował się wielki skarbiec pełen złota i srebra.

Skoro jesteście przed placem św. Wojciecha, muszę Wam opowiedzieć o roku tysięcznym. To był dla mnie najgorętszy czas w służbie. Do Gniezna, do grobu biskupa Wojciecha, pielgrzymował sam cesarz rzymski Otton III. Wyobraźcie sobie te procedury bezpieczeństwa. Razem z moimi kompanami z drużyny staliśmy w pełnym rynsztunku wzdłuż drogi. Chrobry chciał zaimponować sławnemu gościowi, więc kazał nam ubrać się w najdroższe pancerze. Kronikarz Gall Anonim pisał potem, że cesarz Otton aż zaniemówił na nasz widok i krzyknął: „Na brodę rzymską! To nie są zwykli wojownicy, to zastępy królów!”. No ba! Jak Polacy kogoś goszczą, to z pompą. A sam cesarz w dowód uznania zdjął ze swojej głowy diadem i nałożył go na głowę Chrobrego. To był najlepszy dzień mojej wartowniczej kariery.

Dzisiejsi żołnierze narzekają na ciężkie plecaki. Ha! Mój rynsztunek ważył tyle, co połowa mnie samego. Kolczuga składająca się z tysięcy małych, żelaznych kółek, które trzeba było czyścić z rdzy... turlając ją w beczce z piaskiem. A miecz w tamtych czasach był wart tyle, co cała wieś wraz z inwentarzem! Stal była towarem luksusowym. Dlatego jeśli jakiś wojownik zgubił swoją broń, to lepiej było, żeby sam do grodu nie wracał. Zresztą, spójrzcie na moją tarczę, widzicie te nacięcia? To pamiątki po tym, jak odpierałem ataki naszych nieprzyjaciół. A teraz stoję na straży tego placu i pilnuję, aby żaden turysta nie przeszedł stąd do katedry bez uśmiechu na twarzy. Przeszliście pomyślnie moją kontrolę strażniczą, więc możecie maszerować dalej. Zróbcie sobie ze mną zdjęcie, wyprostujcie się dumnie jak na piastowską drużynę przystało i ruszajcie zdobywać wzgórze katedralne. Tylko maszerować dziarsko, lewa, prawa! Udanego zwiedzania!

Wszystkie punkty