Wersja robocza. Treści i nagrania nie są ostateczne.

Punkt 07

Królik Skryba

Postać KrólikaUl. Franciszkańska, między kościołem Franciszkanów a dawnym więzieniem

Skrót

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Salvete! Jestem Królik Skryba. Siedzę między kościołem Franciszkanów a dawnym więzieniem. Skrybowie przepisywali tu księgi atramentem z dębowych galasów, który przetrwa tysiąc lat. Raz w roku w mojej księdze pojawia się ukryte przesłanie.

Pełna opowieść

Nagranie w przygotowaniu.

Tekst nagrania

Salvete, drodzy wędrowcy! Oho, widzę, że trafiliście wreszcie w najbardziej klimatyczny zakątek Gniezna, na ulicę Franciszkańską. Rozejrzyjcie się dobrze. Z jednej strony macie wiekowy, pełen zadumy kościół Franciszkanów, a z drugiej... ponure mury dawnego pruskiego więzienia. A pomiędzy nimi stoję ja: Królik Skryba. Wygodnie usadowiony, z wielką księgą, gęsim piórem w łapie i kałamarzem u boku. Może nie mam na sobie złotej korony ani cesarskiego płaszcza, ale wierzcie mi, moja władza nad historią jest znacznie większa. Bo król rządzi poddanymi, a skryba... historią, bo wszystko to zapisuje.

Chcecie poznać tajemnice tego miejsca? No to macie szczęście, że potrafię pisać i mówić! Moje stanowisko pracy jest, delikatnie mówiąc, dość specyficzne. Siedzę dokładnie na granicy dwóch zupełnie różnych światów. Po prawej stronie Kościół Franciszkanów. Ten zakon sprowadził do Gniezna w XIII wieku nie kto inny, jak książę Bolesław Pobożny, ten sam, który wychowywał naszego znajomego, króla Przemysła II. Klasztor był świadkiem wielkich modlitw, postów i... ciężkiej pracy moich kolegów po fachu. Klasztorni skrybowie przez wieki przepisywali tu mądre księgi. Bez nas, skrybów, nie wiedzielibyście dziś nic o średniowieczu!

A po lewej stronie widzicie dawne pruskie więzienie zbudowane w XIX wieku. Ceglane, surowe, z kratami w oknach. Przez lata trafiali tu najróżniejsi rzezimieszkowie, prawdziwi przestępcy, ale także konspiratorzy walczący o wolną Polskę. Można powiedzieć, że mam idealny podgląd na ludzką naturę. Jak ktoś za bardzo nagrzeszył po lewej stronie, to po prawej szukał rozgrzeszenia. A ja to wszystko skrupulatnie notowałem w swoich kronikach. Myślicie, że praca skryby to była sielanka? O nie, to był prawdziwy survival! W moich czasach nie było tabletów, długopisów ani papieru z supermarketu. Zamiast papieru pisaliśmy na pergaminie, czyli specjalnie wyprawionej skórze zwierzęcej, głównie owczej lub cielęcej, na szczęście królicza była za mała. Jeden błąd i trzeba było delikatnie zeskrobywać atrament nożykiem. Atrament oczywiście robiliśmy sami. Najlepszy czarny barwnik powstawał z... dębowych galasów, czyli takich małych narośli na liściach dębu, wywołanych przez owady. Dodawało się do tego żelazo i gumę arabską. Taki tusz potrafił przetrwać tysiąc lat. I najważniejsza umiejętność skryby - cierpliwość! Przepisanie jednej grubej księgi zajmowało czasem rok albo dwa lata ciężkiej pracy, czasem w zimnych, nieogrzewanych klasztornych celach. Nic dziwnego, że na marginesach manuskryptów zostawialiśmy czasem zabawne notatki w stylu: „Och, moje plecy...” albo „Nareszcie koniec, czas na porządny obiad”.

Wszyscy pytają: „Skrybo, a co ty tam tak pilnie skrobiesz w tej swojej wielkiej księdze?”. No cóż, jako oficjalny kronikarz Gniezna mam łapki pełne roboty. Gdy będziecie robić sobie ze mną zdjęcie, przyjrzyjcie się uważnie kartom mojej księgi. Może uda Wam się dostrzec jakieś ukryte przesłanie? Pojawia się ono tylko raz w roku, czy to właśnie dzisiaj?

Bądźcie zdrowi. I ruszajcie dalej tropić moje rodzeństwo na Trakcie Królewskim.

Wszystkie punkty