Punkt 23
Legenda o Lechu
Skrót
Nagranie w przygotowaniu.
Tekst nagrania
Oto ja, Lech, założyciel Gniezna. Wędrowałem z braćmi, Czechem i Rusem, ale oni poszli w swoje strony. Na wzgórzu, gdzie dziś stoi katedra, zobaczyłem gniazdo Białego Orła na tle czerwonego nieba. Zawołałem: „Tu jest nasze Gniazdo!”. Stąd nazwa miasta.
Pełna opowieść
Nagranie w przygotowaniu.
Tekst nagrania
Oto ja, potężny władca Lech, założyciel Gniezna i Polski. Pewnie znacie tę historię ze szkoły, ale posłuchajcie wersji z pierwszej ręki. Szliśmy z moimi braćmi, Czechem i Rusem, od wielu tygodni. Plemiona były zmęczone, dzieci marudziły, a wozy trzeszczały. W pewnym momencie Rus spojrzał na bezkresne przestrzenie po prawej stronie i rzekł: „Bracia, tu jest szeroko, tu zasieję moje zboże” - i poszedł na wschód. Kawałek dalej Czech spojrzał na piękne zarysy gór na horyzoncie i stwierdził: „A ja wolę pagórki, tam zbuduję swoje zamki” i skręcił na południe. Zresztą, jego potomek, Wacław II, wrócił tu potem po koronę, więc wszystko zostało w rodzinie. A ja? Ja czułem, że muszę iść dalej na północny zachód. Szukałem miejsca idealnego, z żyzną ziemią, czystą wodą i lasami pełnymi zwierzyny. I wtedy dotarliśmy dokładnie tutaj. Rozejrzyjcie się, te pagórki wokół jeziora od razu rzuciły mi się w oczy jako świetny punkt obronny. Gdy zatrzymaliśmy się na odpoczynek, spojrzałem na potężny dąb rosnący na wzgórzu, tam, gdzie dziś wznoszą się wieże katedry. Na jego szczycie swoje gniazdo miał wielki, majestatyczny Biały Orzeł. Gdy nas zobaczył, rozwinął skrzydła na tle czerwonego od zachodzącego słońca nieba. To był ten moment, widok tak piorunujący, że poczułem ciarki na plecach. Wbiłem swój miecz w ziemię i zawołałem do moich ludzi: „Tu budujemy nasz stołeczny gród! Tu jest nasze Gniazdo!”. Od tamtego okrzyku miasto nazwano Gnieznem, a ten piękny ptak na czerwonym tle stał się znakiem mojego rodu, a później całego państwa.
Stoję tu w parku i na zawsze już spoglądać będę przez taflę jeziora w stronę wzgórza, które na moją cześć nazwano później Wzgórzem Lecha. To niesamowite uczucie widzieć, że z warownego niegdyś drewnianego grodu, który tu z moimi ludźmi ociosaliśmy z bali, wyrosła potężna, gotycka katedra, miejsce koronacji pierwszych królów. Teraz, gdy już znacie całą prawdę, zróbcie sobie ze mną i z katedrą w tle pamiątkowe zdjęcie. I wyprostujcie się dumnie, jak na potomków Lecha przystało.