Punkt 24
Legenda o Piaście Oraczu
Skrót
Nagranie w przygotowaniu.
Tekst nagrania
Witajcie! Jestem Piast Oracz, prosty rolnik. Na postrzyżyny syna przyszli dwaj wędrowcy, których przegnał władca Popiel. Ugościliśmy ich z żoną Rzepichą, a oni pobłogosławili nasz dom. Potem ludzie wybrali mój ród do rządzenia: tak powstali Piastowie.
Pełna opowieść
Nagranie w przygotowaniu.
Tekst nagrania
Witajcie, zacni wędrowcy! Skoro zawędrowaliście do Parku im. generała Władysława Andersa i stoicie tu, przy malowniczej skarpie, szumiącej kaskadzie wodnej i tajemniczych grotach, czas na spotkanie z kimś, kto dał początek najsłynniejszej polskiej dynastii. Rozejrzyjcie się uważnie. Ta piękna rzeźba wkomponowana w zieleń nie przedstawia ani króla, ani rycerza w błyszczącej zbroi. To ja - Piast Oracz, we własnej osobie.
Pewnie już wiecie, jak założono Gniezno, ale to dzięki mojej skromnej osobie i mojej pracowitej żonie, Rzepisze, Polska zyskała swoich pierwszych, prawdziwych władców. Usiądźcie na ławce przy szumie wody i posłuchajcie, jak zwykły rolnik spod Gniezna zmienił bieg historii.
Wszystko zaczęło się dawno, dawno temu. Byłem prostym, ciężko pracującym człowiekiem, orałem ziemię, stąd mój przydomek, dbałem o pasiekę i kleciłem koła do wozów. Żyliśmy skromnie, ale uczciwie. Kiedy mój syn, Siemowit, skończył 7 lat, nadszedł czas na postrzyżyny, taki nasz dawny, słowiański obyczaj, kiedy chłopak przechodził spod opieki mamy pod skrzydła taty i oficjalnie stawał się mężczyzną. Zaprosiłem sąsiadów, uwarzyliśmy trochę piwa, Rzepicha przygotowała jadło. No, ale umówmy się, nasze zapasy na tę imprezę były raczej... skromne. I wtedy, nagle, u drzwi mojej chaty stanęło dwóch tajemniczych, strudzonych wędrowców. Wcześniej ci sami wędrowcy zapukali do wrót grodu Popiela, tego niesławnego władcy, którego potem zjadły myszy. Popiel, gbur jakich mało, wygonił ich na cztery wiatry. Ale u nas, u Piastów, obowiązywała święta zasada: gość w dom, nie uderzy grom. Choć sami mieliśmy niewiele, zaprosiliśmy ich do stołu. I wtedy wydarzyło się coś dziwnego. Moi tajemniczy goście pobłogosławili nasz dom. Nagle, ku naszemu wielkiemu zdziwieniu, jedzenia zaczęło przybywać. Z małej beczułki piwa zaczęły lać się strumienie trunku, a miski z mięsiwem same się napełniały. Wykarmiłem i napoiłem całe Gniezno i okolicę. Wszyscy biesiadowali, a mój syn Siemowit został ostrzyżony w blasku niesamowitej pomyślności. Wędrowcy niebawem odeszli, ale przepowiedzieli nam wielką przyszłość. I wiecie co? Nie pomylili się. Niedługo potem ludzie mieli już dość rządów samolubnego Popiela. Przyszli do mnie i rzekli: „Piast, ty jesteś mądry, gościnny i uczciwy. Twój ród powinien nam przewodzić”. I tak mój syn Siemowit dał początek dynastii Piastów, tej samej, z której wyszli Mieszko I, Bolesław Chrobry i Przemysł II, aż do króla Kazimierza Wielkiego.
A teraz stoję tutaj. Rozejrzyjcie się uważnie. Szumiąca woda i groty idealnie oddają słowiańskiego ducha. My, dawni Polanie, żyliśmy w absolutnej harmonii z naturą. Szum wody, święte gaje, siła ziemi, to wszystko dawało nam moc do pracy i walki. Pamiętajcie, że największe potęgi często rodzą się z prostej pracowitości, pokory i dobrego serca dla drugiego człowieka. Zatem zawsze przyjmujcie gości z otwartymi ramionami. Trzymajcie się ciepło i owocnego wędrowania po Gnieźnie, które gościnne jest dla wszystkich.